Λένε για εμάς...

Μπαίνοντας για 2^η φορά στη συγγραφική ομάδα του Glens, προσπάθησα να σκεφτώ ξανά γύρω από τους λόγους για τους οποίους μπορεί να συνεχίζεται ένα τέτοιο εγχείρημα. Αν έπρεπε να διαλέξω έναν, θα έλεγα ότι είναι ίσως η καλύτερη ευκαιρία να γνωρίσω περισσότερο -και καλύτερα- τους συναδέλφους. Αλλά να τους γνωρίσω αλλιώς!

Νομίζω ότι είναι αναπόφευκτο να δημιουργούνται, εξαιτίας της επαγγελματικής ρουτίνας, κάποιου είδους στεγανά, τα οποία δε διευκολύνουν τη θέαση μιας περισσότερο προσωπικής & ιδιαίτερης εκδοχής της καθεμίας και του καθενός από εμάς. Κρατούν στο παρασκήνιο όλα εκείνα τα στοιχεία της έκπληξης, τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας και της προσωπικότητάς μας, οι οποίες αποδεικνύουν τη σφαιρικότητά μας ως υποκειμένων και μας κάνουν ενδιαφέροντες ως ανθρώπους. 

Μέχρι τώρα, μέσα από το Glens, είχαμε διάφορες ευκαιρίες να αυτοσυστηθούμε. Νομίζω όμως ότι ήρθε η ώρα να ζητήσουμε τη βοήθεια του κοινού. Που σημαίνει, όλων εκείνων που είναι πολύ κοντά μας, δίπλα μας και μας ζουν όταν βγάζουμε «τα καλά μας» και φοράμε τη φόρμα μας. Όταν έχουμε τα συναισθήματά μας ξεκλείδωτα και το λόγο μας αυθόρμητο. Κι αυτό, φυσικά, είναι δυνατότητα η οποία δε γνωρίζει ηλικία, φύλο, βαθμό συγγένειας κ.λπ. κ.λπ. Σύντροφος, γονιός, κόρη, γιος, φίλη, φίλος…. οποιαδήποτε ή οποιοσδήποτε μπορεί και θέλει να μιλήσει για εμάς.

Ευχαριστώ τη Βίκυ Τσάμη, για τον πολύ απλό και στοχευμένο τρόπο με τον οποίο ονόμασε αυτή την προσπάθεια. «Λένε για εμάς…».

Πάμε λοιπόν…!