Καλό καλοκαίρι!

Την ώρα που η ομάδα σύνταξης του GLens δίνει την -καθιερωμένη- μάχη της με το χρόνο, βρισκόμαστε ήδη -πότε κιόλας; - στο τέλος του Ιουνίου. Έχοντας ξεπεράσει το θερινό ηλιοστάσιο, διανύουμε και επίσημα το καλοκαίρι.

Έχω γνωρίσει ανθρώπους για τους οποίους δεν είναι οπωσδήποτε η πιο ευχάριστη, ή η πιο εύκολη εποχή του έτους. Προσωπικά, δε θα μπορούσα να φανταστώ τη δική μου ζωή χωρίς αυτό. Χωρίς την περίοδο που είναι συνυφασμένη με όλα όσα θα θέλαμε να διαρκούν περισσότερο: “τα καλοκαίρια μας μικρά κι ατέλειωτοι χειμώνες…”

Στο ερώτημα “γιατί το καλοκαίρι”, θα έλεγα ότι καλοκαίρι, πάνω από όλα, είναι εικόνες. Των οποίων το περιεχόμενο είναι πυκνό, ενίοτε ίσως μυστηριακό, ακατάληπτο και μεταφέρεται δύσκολα, πολύ δύσκολα, στο χαρτί. Το έργο αυτό, ωστόσο, μπορούμε να εμπιστευτούμε στους στίχους και στην ποίηση. Παρούσα, ήδη, στο τέλος κάθε μονοπατιού που μπορεί να ακολουθήσει η ανθρώπινη σκέψη.*

Καλό καλοκαίρι!

 *  Όπου και να πάω, ανακαλύπτω ότι ένα ποίημα ήταν εδώ πριν από εμένα – Sigmund Freud

Όλες τις θάλασσες, όλα τα στενά, όλες τις παραλίες, όλους τους κόλπους,

θα ήθελα να τα σφίξω όλα στην αγκαλιά μου, να τα νιώσω και να πεθάνω!

…………………………………………

Δώστε μου μεταφορές, δώστε μου εικόνες, λογοτεχνία.

Γιατί στ’ αλήθεια, απολύτως, κυριολεκτικά,

οι αισθήσεις μου είναι πλοίο αναποδογυρισμένο,

η φαντασία μου, άγκυρα μισοβουλιαγμένη,

οι πόθοι μου, σπασμένο κουπί,

και το νευρικό μου σύστημα, δίχτυ που στεγνώνει στην παραλία.

Fernando Pessoa, Θαλασσινή Ωδή

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ

Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό

Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο

Οδυσσέας Ελύτης, Μονόγραμμα

Φραγκοσυκιές-τζιτζίκια- απίστευτο φως.

Ένας άνθρωπος περνάει με δυο χρυσά πεπόνια κάτω απ’ τις μασχάλες.

Βεβαίωσέ μου, Κύριε, τούτο το καλοκαίρι.

Γιάννης Ρίτσος, Νύξεις