Μιλώντας με έναν υπέροχο άνθρωπο, την Ελισάβετ Λουλέ

Στη ζωή μας θα συναντήσουμε πολλούς ανθρώπους. Ανάμεσά τους κι εκείνους που θα μας εμπνεύσουν. Γιατί θα είναι μεγαλειώδεις, θαυμάσιοι, πλούσιοι. Η καρδιά τους θα είναι γεμάτη αγάπη, η ψυχή τους θα λάμπει από γενναιοδωρία και καλοσύνη. Θα είναι ορμητικοί σα χείμαρροι. Θα είναι οι άνθρωποι που δίνονται ολοκληρωτικά σε ένα συλλογικό σκοπό με πάθος, ανιδιοτέλεια και αρχές. Αυτό που τους κάνει υποδειγματικούς δεν είναι μόνο τα επιτεύγματά τους αλλά κάτι ουσιαστικότερο και βαθύτερο – μας υποδεικνύουν έναν τρόπο να υπάρχουμε. Όταν έχουμε την τύχη να διασταυρωθούμε μαζί τους νιώθουμε το ζωοποιό άγγιγμά τους. Μας επαναπροσδιορίζουν, μας μεταμορφώνουν. Αποτελούν τροφή για το μυαλό. Ανακαλύπτουμε ότι μπορούμε να συνυπάρχουμε διαφορετικά με τον κόσμο και τον εαυτό μας. Θέλουμε τότε να μοιραστούμε με άλλους τη χαρά της συναναστροφής που πήραμε.

---

Πρωί Παρασκευής, διασχίζω βιαστικά τη Λεωφόρο Χατζηκυριακού στον Πειραιά. Σε λίγα λεπτά, το νεοκλασικό κτίριο του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος ξεπροβάλλει επιβλητικά. Παρά τις καταστροφές που υπέστη από τον σεισμό του ’99, παραμένει αγέρωχο και μεγαλοπρεπές. Ίσως γιατί έχει μεγάλη ιστορία. Συγκαταλέγεται στα ιστορικότερα ιδρύματα παροχής παιδικής προστασίας στην Ελλάδα, το οποίο ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Χατζηκυριακό και τη σύζυγό του Μαριγώ το 1889. Κυρίως όμως γιατί στη διάρκεια των 132 χρόνων συνεχούς λειτουργίας του κουβαλά πολυάριθμες ιστορίες κοριτσιών που αναγκάστηκαν νωρίς να αποχωριστούν τους γονείς τους για να βρεθούν σε μια μεγαλύτερη οικογένεια που τους πρόσφερε ό,τι είχαν στερηθεί.

Συναντώ την Ελισάβετ, μια πανέμορφη κοπέλα, με αφοπλιστικό χαμόγελο που νιώθεις να σε αγκαλιάζει με το βλέμμα της. Η Ελισάβετ μεγάλωσε στο ίδρυμα, «ήρθα στο Χατζηκυριάκειο όταν ήμουν 6 ετών. Ήταν μια μέρα που δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Θυμάμαι και την παραμικρή λεπτομέρεια. Από τη μια μέρα στην άλλη αφήνεις την οικογένειά σου, αλλά βρίσκεις μια νέα. Τους γονείς μου τους έβλεπα το σαββατοκύριακο. Πάντα είχα επικοινωνία μαζί τους. Εξάλλου το Ίδρυμα ενθαρρύνει να μη χαθεί η επαφή με την οικογένεια». Ξαφνιάζομαι. Αυτό που μου διηγείται και όσα παρατηρώ γύρω μου, εργαζόμενοι-εθελοντές-παιδιά, μοιάζουν περισσότερο με τον τρόπο ζωής μιας μεγάλης οικογένειας παρά με αυτόν ενός ιδρύματος. Εδώ η φροντίδα των παιδιών και η πρόνοια έχουν υπέρτατη αξία και αληθινό νόημα.

Η Ελισάβετ ήταν από τα παιδιά που συνέχισαν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σπούδασε Νοσηλευτική, χάρη στο Πρόγραμμα Αυτόνομης Διαβίωσης του Ιδρύματος (στο οποίο εντάσσονται πρώην οικότροφα παιδιά ηλικίας 18+ που δεν έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους), που κάλυψε όλες τις οικονομικές υποχρεώσεις στη διάρκεια των σπουδών της.

Το Ίδρυμα με μεγάλωσε, με εκπαίδευσε, με προετοίμασε για τη ζωή, με σπούδασε. Ακόμη και σήμερα που έχω φύγει, γνωρίζω ότι οποιαδήποτε στιγμή χρειαστώ βοήθεια και συμπαράσταση στη ζωή μου, το ίδρυμα θα είναι εκεί, ως τρυφερός και στοργικός γονιός.

Μετά το πέρας των σπουδών της ξεκίνησε να εργάζεται ως νοσοκόμα, αλλά τα όνειρά της μεγάλωναν μαζί με τις ανησυχίες της. «Μέσα στο νοσοκομείο, έχεις απέναντι σου έναν άνθρωπο ο οποίος φοβάται, αγχώνεται, ανησυχεί, πονάει…αν δεν έχεις συναισθήματα γι’ αυτόν τον άνθρωπο, αν δε βάλεις τον εαυτό σου στη θέση του, είναι δύσκολο να τον φροντίσεις. Αγαπούσα τους ασθενείς, ήθελα να τους ανακουφίζω, να τους κάνω παρέα, να τους λέω αστεία. Ήθελα να μπαίνω στη ψυχή τους και να την ηρεμώ. Έπρεπε όμως να είμαι ικανότερη και για να γίνω ειδική, έπρεπε να αποκτήσω περισσότερες γνώσεις. Έτσι βρήκα το Μεταπτυχιακό στη Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία, το μοναδικό που πρόσφερε βιωματική εκπαίδευση σε ψυχοθεραπευτική μέθοδο. Δεν είχα όμως τα χρήματα. Και στράφηκα για ακόμη μια φορά στο Ίδρυμα».

Αρχές Νοεμβρίου 2017. H Gilead Ελλάδος λαμβάνει επιστολή με χορηγικό αίτημα από το Χατζηκυριάκειο για την απόφοιτη μαθήτριά του Ελισάβετ Λουλέ. Λίγες μέρες αργότερα, η κα Αναστασία Κατσιλιέρη (Διευθύντρια του Ιδρύματος) ανακοινώνει στην Ελισάβετ ότι βρέθηκαν τα χρήματα για το μεταπτυχιακό της. «Δε μπορώ να σας περιγράψω τον ενθουσιασμό μου τη στιγμή που με κάλεσε η κα Αναστασία για να μου πει τα νέα. Η συγκίνηση, η περηφάνια μου πως κάτι μεγάλο θα κάνω στη ζωή μου. Δεν θα μπορέσετε ποτέ να καταλάβετε τι σήμαινε για εμένα αυτή η απόφαση της Gilead. Πόσο επηρέασε τη σκέψη μου, τη ψυχή μου – γιατί πρωτίστως εγώ η ίδια έκανα ψυχοθεραπεία στη διάρκεια του μεταπτυχιακού – πόσο με θεράπευσε και με γαλήνεψε. Αλλάξατε τη ζωή μου ολόκληρη, την πίστη στον εαυτό μου, την ελπίδα μου στον κόσμο».  

Η Ελισάβετ παραδίδει την διπλωματική της εργασία στο τέλος του καλοκαιριού, ενώ σήμερα εργάζεται ως Νοσηλεύτρια στο Χατζηκυριάκειο. Επέστρεψε εκεί όπου ξεκίνησαν όλα.  Είναι προφανές όσην ώρα κουβεντιάζουμε ότι συνειδητά ή όχι επέλεξε ένα επάγγελμα προσφοράς.

Ήταν ένα παιδί που δέχτηκε βοήθεια, ένιωσε αγάπη, θαλπωρή και καλοσύνη και τώρα είναι σαν να θέλει να την ανταποδώσει στον κόσμο γύρω της.

Η Ελισάβετ είναι ένα υπέροχος άνθρωπος. Είναι η προσωποποίηση της αέναης επιθυμίας για ζωή που επιμένει παρά τα εμπόδια και τις ατέλειες. Με ενέπνευσε η παραδοχή, το ταπεινό φίλιωμα με τα πράγματα που δεν μπορεί να αλλάξει, ενώ θεριεύει η θέληση να επιμένει να αλλάξει εκείνα που νιώθει ότι μπορεί. Χωρίς να αεροβατεί. Άλλωστε τα πόδια της είναι δεμένα με το χώμα. Έτσι έχει μάθει.

Η Ελισάβετ είναι ένα μικρό αλλά τρανταχτό παράδειγμα των αποτελεσμάτων που έχουν οι επονομαζόμενες δράσεις Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης. Μια κίνηση που μπορεί να αλλάξει άρδην τη ζωή ενός ανθρώπου δε μπορεί να αποτελεί απλά πρακτική μιας δέσμης εταιρικών ενεργειών. Είναι πολλά παραπάνω. Η ενσυναίσθηση που μπορεί να μας εγείρει, μας δίνει τη δυνατότητα να συνταυτιστούμε, άρα και να εργαστούμε πιο αποτελεσματικά για να συνδράμουμε στη βελτίωση του τρόπου ζωής όσων έχουν ανάγκη. Στεκόμαστε δίπλα στον ΑΝΘΡΩΠΟ, δίπλα στη κοινωνία και αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες και τις επιθυμίες του για να συμβάλουμε στη συνέχεια στην επίλυση των προβλημάτων του. Έτσι αφήνουμε το κοινωνικό μας αποτύπωμα.

*Συγχαρητήρια στο Running Team της Gilead Ελλάδος! Τα χιλιόμετρα που έτρεξε η ομάδα μετατράπηκαν σε χρηματικό ποσό, το οποίο θα καλύψει τα ετήσια δίδακτρα και έξοδα διαβίωσης της Ράχια Μπέλευ – Πρωτοετής φοιτήτρια στο Μητροπολιτικό Κολλέγιο ΑΚΜΗ στο Τμήμα Νοσηλευτικής. Συνεχίζουμε να μοιράζουμε χαμόγελα, δημιουργώντας ένα καλύτερο κόσμο.

** Το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας παρέχει ολοκληρωμένη φροντίδα και υποστήριξη σε κορίτσια ηλικίας από 6 ετών, των οποίων οι οικογένειες αντιμετωπίζουν κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα και προέρχονται από διάφορα πολιτισμικά περιβάλλοντα. Προσφέρει στέγη, ενδιαίτηση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εκπαίδευση, ηθική διαπαιδαγώγηση, συμβουλευτική και συναισθηματική υποστήριξη με τη βοήθεια κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων, επιμορφωτικές και εξωσχολικές δράσεις, οικονομική στήριξη στις μαθήτριές του που σπουδάζουν σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, ενώ ταυτόχρονα συντρέχει οικονομικά περιπτώσεις αποφοίτων που αντιμετωπίζουν χρόνια προβλήματα υγείας και δεν μπορούν να εργαστούν.

*** Οι πόροι του ιδρύματος, το οποίο δεν λαμβάνει καμία κρατική επιχορήγηση, προέρχονται από την εκμετάλλευση της ακίνητης περιουσίας του, καθώς και από χρηματικές δωρεές και έσοδα από εκδηλώσεις που οργανώνονται για την ενίσχυση των σκοπών του.